*^_^*~๐59ukefan๐~*^_^*

ชื่อเรื่องไม่สัมพันธ์กะเนื้อเรื่องเลยอ่ะ

แต่ก็ช่างมันเถอะเพราะมันเป็นฟิคชั่ววูบ

แอบเอาเวลาแปลโดมาแต่งนิยายแทน(จะดีเหรอ??)

เลวจริงๆเลยเราสัญญาว่าจะเอาโดมาลงวันจันทร์

แต่พอเงยหน้ามองปฎิทินก็ตกใจ

วันมาฆบูชานี้หว่า

เวรแล้วไงตู

เนื่องในวันสำคัญทางศาสนา

ขออนุญาตงดลงโดและอื่นๆหนึ่งวันค่ะ

ก็เลยเอาฟิคชั่นนี้มาลงในวันอังคารแทน

(เหตผลน่าให้อภัยนะเค่อะ เพราะอีเกรย์เป็นชาวพุทธนะเค่อะ ถึงจะไม่ค่อยได้ไปวัดก็เถอะ)

มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ อย่าเอาระเบิดมาปาใส่หนู

หนูผิดไปแล้วค่ะ = =!

Fandom KHR

Pairing None

Rate G

Note มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบของคนแต่งเท่านั้นค่ะ อ่านแล้วอาจจะงงกันบ้าง หลุดกันบ้าง รั่วกันบ้าง ก็อย่าถือสาคนเขียนเลยนะค่ะ ใครอ่านเจอคำผิดเตือนด้วยนะค่ะ เพราะมันเป็นอารมณ์ชั่ววูบจริงๆ

Intro……

หิมะสีขาวโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าทำให้อากาศหนาวมากขึ้นจนหลายคนต้องสวมใส่เสื้อผ้ากันหนาวหลากสีสันเพื่อกันลมแต่คงไม่ใช่กับคณะกรรมการนักเรียนผู้อาจหาญแน่

ฮิบาริ เคียวยะในชุดนักเรียนยังคงเฝ้าหน้าประตูในชุดนักเรียนราวกับความหนาวรอบข้างไม่สามารถทำให้ร่างกายที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีรู้สึกรู้สมได้เลย

ดวงตาสีดำมองไปทางถนนเหมือนอย่างทุกวัน พลางทำหน้าขู่ทุกคนที่แต่งกายไม่เรียบร้อยหรือว่ามีทีท่าว่าจะทำผิดกฎระเบียบ

นักเรียนส่วนใหญ่ต้องเดินหลบสายตากินเลือดกินเนื้อของกรรมการนักเรียนรักษาระเบียบจอมโหด ดูเหมือนวันวาเลนไทน์ที่ใกล้เข้ามาจะทำให้พี่แกเพิ่มดีกรีความโหดเป็นเท่าตัวทีเดียว

ว่าแต่ตอนนี้เราปล่อยคุณชายเอาไว้ที่หน้าโรงเรียนนานิโมริก่อนดีกว่า ไปดูทางพระเอกของเราอย่างสึนะโยชิกันเถอะค่ะ

“ซือคุง~~~~~~~~”เสียงซาวาดะ นานะตะโกนเรียกลูกชายจอมตื่นสายเป็นประจำเหมือนทุกวัน “ซือคุง ถ้าไม่รีบตื่นจะสายแล้วนะ”

“แย่จริงๆเลยลูกคนนี้” หญิงสาวบ่นก่อนจะเดินขึ้นไปที่ห้องของพ่อลูกชายตัวดี

แกร็ก~~ เสียงประตูเปิดออกก่อนที่พ่อตัวดีจะเดินงัวเงียออกมา

“อ้าวตื่นแล้วเหรอจ๊ะซือคุง?”

“ครับบบบบ.....” เด็กชายตอบเสียงยาน โดนรีบอร์นปลุกถ้าไม่รีบตื่นอาจจะไม่ได้ตื่นอีกตลอดกาลก็เป็นได้ เค้ายังไม่อยากเสี่ยงลองดูเสียด้วยสิ

“ไปก่อนนะครับ” ชายหนุ่มร่างเล็กคาบขนมปังไว้ในปาก่อนจะวิ่งออกจากประตูไปโดยมีสายตาของผู้เป็นแม่มองด้วยความเป็นห่วง

“อรุณสวัสดิ์ครับท่านรุ่นที่ 10”

“ไง ซาวาดะ”

เสียงทักทายจาก(คนที่คิดว่าตัวเองเป็น)มือขวาโกคุเดระกับรุ่นพี่ชมรมมวย ซาวางาวะ เรียวเฮ ดังขึ้นพร้อมกันทันทีที่เค้าพ้นออกมาจากรั้วบ้าน

“พอดีผมเดินผ่านมานะครับ บังเอิญจังเลยนะครับที่เจอรุ่นที่สิบด้วย” ชายหนุ่มผมเงินยิ้มแฉ่ง แต่ร่องรอยหิมะที่ติดอยู่ตามร่างกายไม่ได้บ่งบอกเลยว่าพึ่งมาถึง ดูจากอาการแล้วหมอนี้น่าจะมาได้สักพักแล้วละ

“ฉันเห็นนายยืนรออยู่นานสุดหูรูดแล้วนะเฟ้ยไอ้หัวปลาหมึก”เสียงของผู้พิทักษ์แห่งอรุณดูเหมือนจะยั่วต่อมโมโหของคนฟังได้เป็นอย่างดี

“แกจะหาเรื่องฟาดปากกันหรือไงห๊ะ”แน่นอนว่าคนเลือดร้อนอย่างผู้พิทักษ์แห่งวายุย่อมหันมาหาเรื่องคนพูดอย่างทันทีทันควัน

มือขาวล้วงไดนาไมต์ออกมาเตรียมตัวพลางจ้องอีกฝ่ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“โกคุเดระคุง ถ้าไม่รีบระวังไปโรงเรียนสายเอานะ”สึนะรีบคว้าแขนของเพื่อนสนิทเอาไว้ ช่วงนี้กรรมการนักเรียนยิ่งเอาจริงเอาจังกับการมาสายอยู่ด้วย ขืนไปสายไม่รู้จะโดนรุ่นพี่ที่แสนจะรักรุ่นน้องอย่างคุณท่านฮิบาริลงโทษอะไรบ้าง

คู่อริสองคนจ้องหน้ากันก่อนจะตกลงด้วยสายตาว่าจะยอมสงบศึกกันชั่วคราวก่อนจะหันหน้าไปกันคนละทางเพื่อนกลบความหงุดหงิด

“แล้วยามาโมโตะละ”เด็กชายผมสีน้ำตาลเลี่ยงไปถามถึงเพื่อนตัวสูงที่มักจะไปโรงเรียนด้วยกัน

“ตายไปแล้วมั้งครับ อย่าไปสนใจมันเลย”ชายหนุ่มผเงินพุดขึ้นเรียบๆก่อนจะจุดบุหรี่มวนใหม่ขึ้นมาสูบ

“อย่าสูบบุหรี่ต่อหน้าฉันสิ มันทำลายสุขภาพของฉันสุดหุรูดนะเฟ้ย!!”มือของเรียวเฮต่อยเข้าที่ปลายบุหรี่ทำเอามันร่วงหลุดออกมาจากปากคนคาบเลยทีเดียว

“แกอยากตายหรือไง?”เสียงแหบตะโกน ก่อนที่จะถูกคนตัวเล็กกว่าลากไปโรงเรียนเพื่อไม่ให้ไปสาย ส่วนคุณพี่เรียวเฮก็เดินตามสองคนนั้นไป

ฮิบาริ เคียวยะจ้องมองกลุ่มคนที่กำลังเดินเข้าประคูโรงเรียนด้วยความรีบร้อน อาจเนื่องเพราะใกล้เวลาเข้าเรียนแล้วมั้งทุกคนถึงได้ดูเร่งรีบขนาดนั้น

สายตาคมหันไปมองเห็นคนตัวเล็กผมสีน้ำตาลที่วิ่งมากับเพื่อนร่วมชั้นอีกหนึ่งคน ซาวาดะ สึนะโยชิ กับ โกคุเดระ ฮายาโตะ

ริมฝีปากเรียวบางแสยะยิ้มที่ถ้าใครสักคนเห็นเข้าก็คงจะกลัวจนหัวหดออกมา นึกว่าวันนี้นายจะมาไม่ทันเข้าเรียนเสียแล้วสิ  น่าเสียดาย

ไหนๆทุกคนก็สละเวลามาอ่านแล้ว

ช่วยคอมเม้นต์กันหน่อยนะค่ะว่าอิเกรย์แต่งฟิคเป็นไงบ้าง

จะเอาไปปรับปรุงตอนต่อไปนะค่ะ

ถ้าไม่มีความเห็นก็ไม่รู้จะปรับปรุงตรงไหนดีนะค่ะ

ปอลอลิงถึงคุณอ้อแอ้ อีเกรย์ชอบซันจิคุงค่ะ

ชอบมากจนอยากเอาไปกอดที่บ้านเลยละ

แต่ยังไงก็ยังชอบโกคุจังมากกว่าอยู่ดีละนะค่ะ ^_^