*^_^*~๐59ukefan๐~*^_^*

ลงครบ 100 % แล้วนะคะ 

Fandom KHR

Pairing None

Rate G

Note มันเป็นอารมณ์ชั่ววูบของคนแต่งเท่านั้นค่ะ อ่านแล้วอาจจะงงกันบ้าง หลุดกันบ้าง รั่วกันบ้าง ก็อย่าถือสาคนเขียนเลยนะค่ะ ใครอ่านเจอคำผิดเตือนด้วยนะค่ะ เพราะมันเป็นอารมณ์ชั่ววูบจริงๆ

บทที่ 1

เสียงจ็อกแจ๊กจอแจในห้องเรียนดังขึ้นหลังเสียงสัญญาณเวลาพักกลางวันดัง ชายหนุ่มผมขาวยืนอยู่หน้าห้องกวาดตามองสมาชิกร่วมห้องอย่างเคร่งเครียด

“ยังไงงบประมาณปีนี้มันก็ไม่พอสุดหูรูดเฟ้ย”มือหนาตบโต๊ะเสียงดังปัง ทำเอาห้องเรียนทั้งห้องเงียบสนิทไร้เสียงคุยทันที

“แต่กรรมการนักเรียนจัดงบมาให้เท่านี้นะซาซางาวะ”เพื่อนสาวร่วมห้องที่ดูเหมือนจะเป็นเหรัณญิกของห้องกล่าวขึ้นด้วยเสียงเล็กๆ

แน่นอนว่าพอยอดชายนักชกสิงโตแห่งนานิโมรินั้นน่ากลัว แต่ก็คงไม่มีใครกล้าไปเถียงเรื่องงบประมาณกับกรรมาการรักษากฎอย่างฮิบาริ เคียวยะแน่นอน

“เงินแค่นี้มันจะไปพอได้ไงละเฟ้ย ซื้อขนมแจกเด็กมันยังไม่พอเลย”เสียงห้าวของประธานกิจกรรม(แต่งตั้งตัวเอง)ดังกลบเสียงเงียบในห้อง

“ให้มาแค่นี้ใครมันจะไปจัดละครเวทีได้เล่า เงินแค่นี้ก็จัดได้แค่นิทานหุ่นมือเท่านั้นแหละ”ดวงตาเข้มจองมองใบบอกงบประมาณอันแสนน้อยนิดด้วยความโมโห

“ทางเราก็บอกไปแล้วค่ะ แต่ว่าทางกรรมการนักเรียนบอกว่าปีนี้งบไม่มีจริงๆ”หัวหน้าห้องสาวต้องรีบตอบด้วยความเกรงใจ งบประมาณโรงเรียนปีนี้หมดไปกับการจัดการเรื่องวุ่นวายแล้ว

“จะบ้าหรือไง งบปีที่แล้วยังได้เยอะกว่านี้ตั้งเท่าตัว ไม่รู้ละถ้าไม่เจียดงบมาเพิ่มให้งานนี้ฉันไม่ยอมสุดหูรูดแน่”

“งั้นนายก็ไปคุยกับคณะกรรมการนักเรียนเอาเองละกัน” เสียงประสานจากเพื่อนร่วมห้องทำเอาพ่อหนุ่มนักชกเลือดร้อนเดินไปห้องกรรมการนักเรียนทันที

“รุ่นที่สิบคร้าบบบบบบบบ”เสียงแปดหลอดของ(คิดเอาเองว่าเป็น)มือขวาโผเข้าหาบอสใหญ่ของตัวเอง “ไปกินข้าวที่ดาดฟ้ากันนะครับ”

“เอาสิ โกคุเดระคุง ไปกินกับยามาโมโตะด้วยนะ”คนตัวเล็กตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส แต่ถ้อยคำทำร้ายจิตใจคนฟังเสียเหลือเกิน

“นั่นสิ โกคุเดระ”รอยยิ้มสัญลักษณ์ประจำตัวของพ่อหนุ่มร่างโย่งถูกส่งมาให้เหมือนทุกที แต่ไม่รู้ทำไมในสายตาของโกคุเดระรอยยิ้มนั่นมันดูฝืนๆเหลือเกิน

“ครับ รุ่นที่สิบ”แต่ก็นั่นแหละจะยิ้มฝืนๆหรือยิ้มไม่ฝืนมันก็ไม่ใช่กงการอะไรของเค้านี่นาจะไปสนใจมันทำไมกัน

“เอาน่า ยามาโมโตะอย่างน้อยเราก็ได้กินข้าวด้วยกันนะ”สึนะยิ้มอย่างคนมองดลกในแง่ดี

“นั่นสินะ อย่างน้อยก็ยังได้กินข้าวด้วยกัน”ยามาโมะโตะยิ้มให้สึนะ “ได้แค่นี้ก็ดีแล้ว จะคิดมากให้มันปวดหัวไปทำไม”มือหนาขยี้บนผมฟูของเพื่อน

“ใช่อย่าคิดมากเลย”สึนะตอบพลางยิ้มกลับ

ดวงตาสีเขียวมองคนสองคนกำลังหัวเราะให้กันอย่างสนุกสนานรอยยิ้มที่รุ่นที่สิบมอบให้หมอนั่นอาจจะไม่แปลก แต่รอยยิ้มอบอุ่นที่ไอ้บ้าเบสบอลให้กับอีกฝ่ายนี่สิ มันเป็นรอยยิ้มที่เค้าไม่เคยได้รับมาก่อน

“ไปกันเถอะโกคุเดระ”มือขางแตะแขนเพื่อนก่อนจะหันมายิ้มให้คนตัวสูง

โกคุเดระทำได้แค่เดินตามเพื่อนสองคนที่กำลังคุยกันสนุกสนาน โดยที่ไม่กล้าพูดแทรกแม้แต่น้อย ไม่ใช่สิถ้าจะพูดให้ถูกคือไม่รู้จะพูดอะไรมากกว่า

ดาดฟ้า

“กินแต่ขนมปังมันจะดีเหรอโกคุเดระ?”ยามาโมโตะมองขนมปังชิ้นเดียวในมือเพื่อนอย่างแปลกใจ ขนมปังชิ้นเดียวมันจะกินอิ่มใหมละนั่น

“เกี่ยวอะไรกับแกละ”โกคุเดระกระชากเสียงตอบ ถ้าไม่ชอบก็อย่ามาทำแบบนี้แกกำลังทำให้ฉันหวั่นไหวนะไอ้บ้าเบสบอล

“นั่นสิโกคุเดระคุง ขนมปังแค่ชิ้นเดียวจะอิ่มเหรอ?”สึนะมองตามมืออีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ

“แค่ชิ้นเดียวก็อิ่มแล้วครับ รุ่นที่สิบไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกครับ”ชายหนุ่มผมเงินหัวเราะให้เจ้านาย ไอ้อิ่มมันคงไม่อิ่มหรอกแต่จะทำไงได้ในเมื่อเดือนนี้เงินแทบไม่เหลือแล้ว

“กินข้าวกล่องฉันก็ได้นะ”สึนะยื่นข้างกล่องให้เพื่อน

“ไม่เป็นไรหรอกครับ อ่ะ ...”มือขวารีบตอบก่อนจะเอามือล้วงในกระเป๋า “บุหรี่หมดนะครับ ผมไปซื้อก่อนนะ” พูดไม่ทันจบดีเจ้าตัวก็รีบลุกออกไปทันทีโดยไม่ฟังเสียง

แน่นอนว่าต้องไม่ใช่ไปซื้อบุหรี่อย่างที่บอกไว้แน่ ก็แหมเงินนะจะกินยังไม่พอยาไส้จะเอาที่ไหนไปซื้อบุหรี่ได้เล่า

“โกคุเดระดูหลบหน้าฉันนะ”ยามาโมโตะมองตามประตูที่ปิดลงด้วยสีหน้าแห้งๆ