*^_^*~๐59ukefan๐~*^_^*

Happy valentine's day ย้อนหลังนะเค่อ

เปิดดูคอมเม้นต์(จากเอ็นทรี่เฟลๆ)แล้วตกใจมาก

คอมเม้นต์เยอะมาก O_o อย่างไม่น่าเชื่อ

แถมแต่ละคนอุตส่าห์โพสกันยาวๆทั้งนั้นเลย

ขอบคุณมากๆนะค่ะ ที่สละเวลามาให้กำลังใจเจ้าของบลอก

ว่าแต่ตอนนั้นตูคิดอะไรของตูถึงเขียนเอ็นทรี่นั้นขึ้นมาฟะ

ประมาณว่าตอนนี้อารมณ์นั้นมันหายไปหลังจากเขียนเอ็นทรี่เสร็จแล้วอ่ะ

กลับมาอ่านอีกทีก็นั่งขำ

เออ ทำไปได้เนาะคนเรา

5555

ให้ตอนนี้ย้อนกลับไปเขียนอีกทีก็เชื่อว่ามันคงไม่รุนแรงเท่าเก่าแล้วค่ะ

อาจเพราะเมื่อคืน(วันเสาร์)เราโทรไปหาเพื่อนด้วยมั้งค่ะ

ตอนเกือบสามทุ่น โทรไประบายกับมัน(เพื่อนหรือที่ระบายอารมณ์ฟะ)

มันก็ฟังนะค่ะ ถึงจะไม่กี่นาทีแต่มันก็ฟัง

โฮะ โฮะ โฮะ

ได้ระบายแล้วก็ดีขึ้นค่ะ

S fic รับวาเลนไทน์

 อันเก่ายังไม่เสร็จกระแดะเขียนอันใหม่ เจ๋งจริงๆ (เขียนวันอาทิตย์)

14 กุมภา วันวาเลนไทน์

ไร้สาระที่สุด ก็แค่กลยุทธ์ของร้านขายชอคโกแลตที่อยากจะเพิ่มยอดขาย

ฮิบาริ เคียวยะเดิยผ่านร้านค้าที่ต่างตกแต่งหน้าร้านรับเทศกาลแห่งความรักด้วยอารมณ์หงุดหงิด

ดอกกุหลาบสีแดง กับ ชอคโกแลตและไฟหลากสีถูกนำมาประดับประดาอย่างงดงาม แต่แน่นอนในสายตาของกรรมการรักษาระเบียบอย่างเค้ามันเกะกะลูกตาสุดๆไปเลย

ดวงตาสีม่วงมองกวาดไปยังบรรดาเหล่าคู่รักที่เดินจับมือกระหนุงกระหนิงกันบนทางเดินอย่างไม่อายสายตาชาวบ้าน และแน่นอนคนโดนจ้องก้รีบก้มหน้าแล้วเดินออกไปจากสายตาสังหารของท่านหัวหน้าอย่างรวดเร็ว

มันแปลกหรือไงนะกับการเดินคนเดียวในวันวาเลนไทน์ ทุกคนถึงชอบลอบมองเค้าเหมือนเป็นของแปลแบบนี้

มีกฎหมายข้อไหนห้ามคนโสดออกมาเดินไม่ทราบ

ใครจะไปอยากสุมหัวเหมือนสัตว์กินพืชชั้นต่ำกัน

เดินคนเดียวไม่เหงาสักนิด ไม่เหงาเลย

รัศมีความโหดทะมึนออกมาจากร่างบอบบาง ทำเอาหิมะรอบข้างแทบจะละลายเป็นทางตามทางที่คุณชายเดินไปเลย

"อ้าว ฮิบารินายมาทำอะไรตรงนี้"เสียงนักมวยหนุ่มสุดมั่นดังขึ้น "หายากนะเนี่ยที่จะเห็นนายในย่านค้าขายแบบนี้"

"แล้วแกละมาทำอะไร"ฮิบาริหันไปมองอีกฝ่าย มาคนเดียวหรือ "แล้วแฟนละ?" ถามออกไปแล้วก็อยากตบปากตัวเองจริงๆ ทำไมถึงถามแบบนั้นละ

"เห แฟน?"อีกฝ่ายย้อนถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

"นี่มันวันวาเลนไทน์ไม่ใช่หรือไง"

"วาเลนไทน์คืออะไร"

คนฟังเส้นสติเกือบจะขาดผึง แต่เมื่อมองสีหน้างงๆของคนตอบก้ได้แต่ถอนหายใจ จะเอาอะไรกับสัตว์กินพืชที่สมองกลายเป็นกลามเนื้อหมดกันเล่า

"นายรู้ใหมว่าวันนี้เป็นวันอะไร?"หลังจากพยายามข่มอารมณ์คันมือคันเท้าอยากกระทืบคนสำเร็จค่อยๆกลั้นใจถาม

"ถามอะไรโง่ๆ วันนี้ก็วันเสาร์ที่ 14 ไง?"เสียงคนไม่รู้เรื่องตอบกลับด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ ซึ่งมันยียวนกวนประสาคนฟัง

"มันมีความพิเศษกว่านั้น"กัดฟันถาม

"อ๋อ รู้แล้ว"พ่อยอดชายตบมือเสียงดังทำเอาคนเดินผ่านไปผ่านมาแถวนั้นตกใจกันเป็นแถว

"ว่าไง......?"

เมื่อวานเป็นวันศุกร์ที่ 13 สินะ แหมนายเนี่ยเขื่อเรื่องพวกนี้สุดหูรูดด้วยเหรอ??"คนถามยิ้มร่า แหมชอบเจสันศุกร์ 13 ก็ไม่บอก

"ไม่ใช่โว้ย วันนี้มันวันวาเลนไทน์ไง"คนพยายามจะใจเย็นของขึ้นมาจนได้ ปกติก็อารมณ์ร้อนอยู่แล้วมาโดนคนกวนประสาทมันก็ขาด

"แล้ววันวาเลนไทน์มันคืออะไรอ่ะ"คำถามที่ได้เหมือนน้ำที่ใช้ดับไฟโกรธ ช่วยไม่ได้สัตว์กินพืชก็เป็นสัตว์กินพืชจะเอาอะไรมากมาย

"วันวาเลนไทน์ก็คือวันที่คนสองคนที่รักกันบอกรักกัน ให้ชอคโกแลตกัน และก็อยู่ด้วยกันไงเล่าไอ้โง่"ดวงตาสีม่วงเป็นประกายแปลกๆตอนตอบคำถาม

"จริงเด่ะ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย"เสียงห้าวตอบกลับอย่างตกใจ มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอฟะทำไมตูไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะเนี่ย

"ใช่ถ้าใครไม่ทำตามจะผิดกฎหมายและโดนจับ"คนหลอกยังสนุกกับการโกหกคนตรงหน้า เชื่อจริงเหรอ?

"ล้อเล่นน่า ถ้าโดนจับฉันก็ไม่ได้อยู่กับเคียวโกะแล้วสิ ไหนจะไม่ได้กินข้าวกับเคียวโกะ เดินไปโรงเรียนด้วยกัน กลับบ้านด้วยกัน เล่นเกมด้วยกัน ไม่ยอมสุดหูรูดเฟ้ย"ว่าแต่ชีวิตแกมีแต่น้องเท่านั้นเหรอ?

"เอาน่าฉันก็ไม่อยากโดนจับเหมือนกัน ยังไงเราก็ไปเที่ยวด้วยกันละกัน" มือขาวจับแขนอีกฝ่ายลากไปโดยไม่สนใจว่าเจ้าตัวจะขัดขืนหรือเปล่า

 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ภาพเบื้องหน้าที่เห็นคงเป็นภาพที่แปลกตาน่าดูเมื่อกรรมการนักเรียนสุดโฉดกับหัวหน้าชมรมมวยสุดบ้ามานั่งเผชิญหน้ากันในร้านคอฟฟี่ชอปเล็กๆที่อบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความรัก

ที่สำคัญทั้งสองสั่งเค้กมาเพียงชิ้นเดียวและแบ่งกันกิน เหมือนกับเครื่องดื่มที่มีน้ำเปล่าขวดใหญ่เพียงขวดเดียวแต่แย่งกันกินสองคน

“ทำไมเราไม่สั่งสองชิ้น”คนกระเพาะใหญ่ถามอย่างสงสัย  เค้กชิ้นเล็กแค่นี้กินสักสิบชิ้นก็ยังไม่อิ่มแถมยังต้องมากินสองคน จะรู้สึกถึงรสชาติใหมเนี้ย

“มันเป็นธรรมเนียม”คนโกหกก็ยังเนียนแถออกไป

“แล้วทำไมถึงสั่งหลอดอันเดียวละ”คนผมขาพยักหน้าไปมองขวดน้ำ

“ช่วยลดภาวะโลกร้อน”คนตอบตอบสั้นๆตามสไตล์

ออกจากร้านคอฟฟี่ชอปที่คน(แอบ)มอง กันยกใหญ่สองหนุ่มก็ได้แต่เดินเตร่ไปตามย่านการค้าเพราะไม่มีอะไรให้ทำแถมหิมะยัเริ่มตกอีกด้วย

"อ่ะ เข้าร้านนั้นใหม?"คนผมขาวชี้ไปที่ร้านชอคโกแลต

"ก็ได้"ไม่ได้อยากเข้านะ แต่มันก็ดีกว่าเดินไปเดินมาตอนหิมะตกก็แล้วกัน

"เอาอันไหนดีน่า"คนข้างตัวมัวแต่เลือกกล่องชอคโกแลต

"หยิบมาเถอะน่า"ดวงตาสีม่วงมองด้วยความไม่สบอารมณ์

"จะซื้อให้ใคร"ถามออกไปเพราะมันเงียบ นี้เค้าไม่อยากรู้จริงๆนะ

"เคียวโกะ"นี้ก็ซื่อตอบออกไป

"เหรอ"ถามเองก็รู้สึกเจ็บเอง ไม่มั้งอากาศคงหนาวทำให้คนเราเพี้ยน

คนซื้อหยิบชอคโกแลตมาสองสามกล่องก่อนไปจ่ายเงิน แน่นอนคนอย่างฮิบาริ เคียวยะไม่มีทางสนใจแต่......

ทำไมเค้าถึงจำได้แม้แต่สีของกล่องหรือราคาของมันด้วยนะไม่เข้าใจเลน หรือเค้าเป็นคนช่างสังเกตุ

ออกจากร้านค้ามาทั้งสองคนไม่มีใครพูดกับกันและกันแม้แต่คำเดียว

หิมะยังคงตกอยู่และฮิบาริก็รู้สึกหนาวขึ้นเรื่อยๆ

"กลับก่อนนะ"ซาซางาวะพูดเรียบๆพลางมองท้องฟ้า "เย็นแล้วนะ"

"อือ"คนฟังตอบรับเสียงเรียบ ไม่อยากให้กลับจะผิดใหมนะ

"สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ"มืออีกฝ่ายยัดอะไรบางอย่างใส่มือเค้าก่อนจะวิ่งไป

ฮิบาริก้มลงมองกล่องสีม่วงในมือตัวเอง ไอ้บ้านั่นให้ชอคโกแลตเค้าอย่างนั้นเหรอ ใบหน้าขาวค่อยๆแดงทีละน้อยก่อนจะรีบเก๊กกลบเกลื่อน

กรรมการนักเรียนหนุ่มหาเก้าอี้ในสวนนั่งก่อนจะแกะกล่องชอคโกแลตออกมากินทีละน้อย

"รสชาติไม่ได้เรื่อง"แต่ก้ยังนั่งกินต่อไป

หิมะยังคงตกอย่างต่อเนื่องและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกง่ายๆ แต่ในหัวใจของคนที่นั่งอยู่กลับรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

ว่าแต่ไวท์เดย์ปีนี้เค้าจะให้อะไรพ่อนักมวยที่ทำให้เผลอใจเต้นแรงคนนี้ดีละ

..................................................................................................................

แถม

"หมอนั่นมันเป็นบ้าอะไรของมันฟะ นั่งกินชอคโกแลตไปยิ้มไป"โกคุเดระที่ผ่านมาแถวนั้นพอดีรีบหลบมุมก่อนจะวิจารณ์

"อย่าไปสนใจฮิบาริเลย สนใจเรื่องของเราดีกว่านะจ๊ะ"ยามาโมโตะแอบสูดกลิ่นหอมที่แก้มเนียนของอีกฝ่าย

"อย่ากวนน่า ใครให้ชอคโกแลตหมอนั่นฟะ ช่างกล้าจริง"โกคุเดระยังคงสนใจเรื่องของชาวบ้านต่อไปโดยไม่รู้เลยว่าพ่อตัวเนียนข้างๆกำลังโอบเอวตัวเองอยู่

"กลับเถอะ ฉันเองก็อยากกินของขวัญวัวานเลนไทน์แล้ว"ริมฝีปากได้รูปกระซิบข้างหูขาวอย่างจงใจก่อนที่โกคุเดระจะทันได้คิดอะไรร่างเล็กก็โดนลากไปเสียแล้ว

"ฉันไม่ได้ให้ชอคโกแลตนายนะ"โกคุเดระถามขึ้น มั่นใจว่ายังไม่ได้ให้แน่นอน ก็ชอคโกแลตมันยังอยู่ในกระเป๋าเค้านี้

"ไม่เป็นไรนายหวานกว่าชอคโกแลตเยอะ"หนุ่มนักเบสบอลยิ้มก่อนจะลาก ของขวัญวาเลนไทน์ กลับไปกินที่บ้าน

สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะยามาโมโตะ สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะโกคุเดระ

.........................................................................................................................................

ปล. กล่องคอมเม้นต์ทำใหม่ สวยใหมค่ะ เป็นรูปซันจิคุงเลยนะ

ปล.2 นิยายแต่งสดเค่อะ รั่ว หลุด เสื่อม แต่ชอบ

ปล.3 เมื่อคืน(วันเสาร์)โทรไปหาเพื่อนมา สบายใจขึ้นเยอะเลย แต่ตังไม่ยักกะหมดแหะ

ปล.4 เอาคัตเตอร์กรีดข้อมือตัวเองด้วยละ(แค่เฉี่ยวๆอ่ะ ไม่ลึกหรอก เลือดแทบไม่ออกเลยด้วย ไม่สิเลือดไม่ออกเลยด้วย)ตอนแรกว่าจะกรีดสัก 59 รอย แต่ทำไปทำมาก็คิดได้ว่า ทำเห้ อะไรของตูว่ะก็เลยพอ ผลคือทำไป 28 รอย เฮ้ย มันเกิน 27 มารอยทำไงดี ตอนกรีดไม่รู้สึกแต่ตอนโดนนำแผลโครตแสบเลยอ่ะ T_T จำไว้ว่าคราวหลังอย่าทำอีก แต่ก็ยังดีที่ไม่มีใครในบ้านเห็นรอยที่แขนไม่งั้นงานนี้บ้านบึ้มแน่ตู เค้าสัญญาว่าเค้าจะไม่ทำร้ายตัวเองอีกแล้วคะ (ว่าแต่เรื่องนี้ต้องบอกจิตแพทย์ตอนไปหาคราวหน้าป่ะค่ะ หมอจะโกรธเราใหมอะ อุตส่าห์รักษาจนอาการดีขึ้นแล้วยังเสือกทำตัวเองแบบนี้อีก เลวจริง ขอโทษนะค่ะคุณหมอ)

ปล.5 (สุดท้ายแล้วนะ ความสัมพันธ์กับที่บ้านยังไม่เหมือนเดิมซะทีเดียว แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าวันนั้นเยอะมากเลยละค่ะ อีเกรย์ไฟต์ติ้ง ชีวิตต้องสู้ค่ะ)

ปล.6 = =! เขียนเสร็จแล้วเสือกลืม Publish ให้มันได้ยังนี้สิซาร่าห์ มิน่าทำไมถึงไม่มีใครคอมเม้นต์เลย