*^_^*~๐59ukefan๐~*^_^*

 

 

เอาฟิคมาลงต่อ

ลืมกันหรือยังนะ

 

บทที่ 2

 

 หนุ่มเลือดร้อนแห่งชมรมมวยกำใบแจ้งงบงานโรงเรียนแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่(แอบขาดด้วยละ)เดินจ้ำอ้าวอยู่บนทางเดินบนระเบียงอย่างหงุดหงิด

 .......งบประมาณแค่นี้ซื้ออาหารจิงโจ้ยังไม่ได้เลยนะเฟ้ย.....

แล้วแกให้ฉันเอามาเป็นงบงานโรงเรียน เงินที่เหลือเอาไปซื้ออาหารนกหมดหรือไงฟะ ใช่มันต้องเอาเงินไปซื้ออาหารนกแน่....

คนผมขาวคิดเองเออเองเสร็จสรรพ ก็แหมเห็นเล่นเลี้ยงนกไว้ตั้งฝูงนึง แน่นอนค่าอาหารนกคงไม่ใช่ย่อยเลยนะ ถ้าเค้ารวยบ้างจะเปิดฟาร์มจิงโจ้แข่งเลยคอยดูสิ

 คิดไปเดินไปไม่มองทางแน่นอนว่าถ้ามีคนสวนทางมาโอกาสชนกันมันก็สูง เพราะฉะนั้น.

..โครม...!! เสียงคนโดนชนล้มกระแทกพื้น แน่นอนว่าคนชนเองก็เซไปปะทะกำแพงด้านข้างเช่นกันแต่ด้วยความเป็นรุ่นพี่แค่นี้เล็กน้อย

 “เป็นอะไรหรือเปล่าไอ้หัวปลาหมึก”มือหนายื่นให้รุ่นน้องที่กำลังเอามือคลำตามร่างกาย จำได้ว่าเป็นนักเรียนห้องเดียวกับซาวาดะแต่จำชื่อไม่ได้ 

“ไม่ใช่ปลาหมึกเฟ้ยไอ้หัวสนามหญ้า”แน่นอนว่าคนเลือดร้อนก็ต้องตอบโต้กลับมาอย่างทันท่วงที ก็แหมพ่อหนุ่มผมเงินเองก็ไม่ยอมคนเหมือนกันนะ 

“เอ้า”ในฐานะคนชนก็ยื่นมืออกไปอีก 

“ชิ”โกคุเดระตีสีหน้าโกรธแต่ก็ต้องยอมรับความช่วยเหลือ ถ้าท้องไม่หิวขนาดนี้เขาก็คงลุกขึ้นได้โดยไม่ต้องอาศัยชาวบ้าน 

“จะรีบไปตายที่ไหนฟะ”ลุกได้ก็ถามแบบเคยชิน 

“ห้องกรรมการนักเรียน”ตอบเสร็จคนตอบก็วิ่งไปต่อ 

โกคุเดระยืนมองตามด้วยความงง ห้องกรรมการนักเรียนมันไม่ได้ไปทางนั้นไม่ใช่หรือไง?ทางนั้นมันไปไหนของแกละนั่น

 ........................................  

ห้องรับแขก

 แน่นอนถึงแม้ว่าเราจะเรียกมันว่าห้องรับแขกแต่ตอนนี้มันกลายเป็นห้องทำงานของกรรมการฝ่ายรักษากฎไปเรียบร้อยโดยที่ไม่มีใครกล้าคัดค้าน 

หัวหน้ากรรมการนักเรียนหนุ่มกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่บนโต๊ะตัวใหญ่อย่างคร่ำเคร่งแน่นอนว่างานคณะกรรมการนักเรียนมันยุ่งที่ที่ทำตัวยุ่งแบบนี้ไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหตุอันใด 

หรือเพราะเมื่อเช้าออกจากบ้านเจอแมวดำวิ่งตัดหน้า  

หรือเพราะเดือนนี้มีวันศุกร์ที่ 13 

หรือเพราะเมื่อเช้าตาขวากระตุก 

หรือจะเป็นเพราะเมื่อเช้าฝันร้าย 

แต่จะด้วยสาเหตุอะไรก็ช่างพ่อหนุ่มกรรมการนักเรียนตัดสินใจว่าทำตัวให้ยุ่งไว้ก่อนเป็นดีที่สุด ดังนั้นจึงนั่งก้มหน้าก้มตาอ่านรายงานงบประมาณย้อนหลังสิบปีอย่างจริงจัง 

“ผมขอตัวไปเดินตรวจโรงเรียนนะครับ”คุซาคาเบะลูกน้องที่ติดตามมานานพูดก่อนจะเดินออกไป คนตัวเล็กกว่าได้แต่มองตามประตูที่ปิดก่อนจะหันไปมองนาฬิกาที่ตั้งอยู่ราวกับสนอกสนใจมันนักหนา 

...เก้า...แปด...เจ็ด...หก..ห้า...ริมฝีปากบางนับเลขถอยหลังก่อนจะรู้สึกตัวว่าไร้สาระเหลือแสนตาคมก็ก้มลงอ่านงบประมาณของโรงเรียนย้อนหลังสิบปีเป็นรอบที่สิบต่อทันที 

ปึ้งงงงงง(สาบานได้ว่ามันคือเสียงประตู โอเค)  เสียงประตูห้องเปิดออกอย่างแรง ตามมาด้วยรอยยิ้มที่พิชิตทุกอย่างในโลกนี้ยกเว้นผู้พิทักษ์แห่งเมฆา ใช่เจ้าของรอยยิ้มคือ ดีโน่ คาบัคโรเน่ครูฝึกส่วนตัวของฮิบารินั่นเอง 

“เคียวยะ~~~~~~~~~~~~~~~~~ฉันมาหาแนะ”ม้าหนุ่มปรี่เข้าประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่ทันที แน่นอนว่าเมื่อไม่มีลูกน้องอยู่ผลลัพธ์มันก็เดากันได้ 

“แอ่ก!!” ร่างสูงสง่าล้มฟาดพื้นเฉียดขอบโต๊ะไปไม่ถึงเซน ถ้าพลาดไปอีกหน่อยงานนี้อาจมีการเสียโฉมได้ แน่นอนว่าสิ่งมีชีวิตอีกคนในห้องก็ทำแค่เหล่ตามองจากปึกเอกสารตรงหน้า พอดูแน่ชัดว่ายังไม่ตายก็กลับไปสนใจอ่านต่อทันที 

“เคียวยะ สนใจฉันหน่อยสิ”ดวงตาสีฟ้าจ้องมองคนที่กำลัง(ทำท่า)ยุ่งเหลือเกินอย่างตัดพ้อ 

“ฉันทำงานอยู่ ถ้าแกอยากตายรอเย็นนี้แล้วกัน”ดวงตาสีม่วงจ้องมองเอกสารราวกับจะจ้องให้ทะลุเลยก็ว่าได้ “ฉันอุตส่าห์บินมาจากอิตาลีเลยนะ………..”ถ้าตัวเล็กกว่านี้มันคงน่ารักแต่ตัวโตขนาดนี้น่าเกลียดมากเลยทีเดียว

 “ใครใช้ให้แกมา งานไม่มีทำเหรอไง”ตัดบทก่อนอีกฝ่ายจะปัญญาอ่อนไปมากกว่านี้ ทำไมไอ้มาเฟียงี่เง่านี่มันถึงมีเวลาว่างขนาดนี้นะ แล้วทำไมต้องให้มันมาเป็นครูฝึกของเค้าด้วย ทำไมไม่เป็นเจ้าหนูนะ ถ้าเป็นอย่างนั้นละก็เค้ายอมฝึกวันละยี่สิบสี่ชั่วโมงเลย 

“แหมเคียวยะเป็นห่วงฉันใช่ม้า”ไอ้บ้าผมทองเอานิ้วจิ้มแก้มตัวเองด้วยท่าทางที่คิดว่าน่ารักน่าเอ็นดู  

แน่นอนว่าถ้าคนทำเป็นศิษย์น้องสุดโมเอะอย่างสึนะมันคงจะดูน่ารักในสายตาของฮิบาริแต่เมื่อเป็นดีโน่แล้วละก็คณะกรรมการนักเรียนสุดหล่อบอกตัวเองว่าให้ไปดูไอ้บ้ามวยรูดเสายังจะดูดีซะกว่า 

“อยากตายใช่ใหม?” 

“เคียวยะอ่า~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~”ม้าหนุ่มพยายามอ้อน แต่มันเหมือนการสาดน้ำมันลงกองไฟมากกว่า 

“จัดให้”รอยยิ้มทาบใบหน้าใส ร่างเล็กกว่าเดินออกมาจากโต๊ะทำงานที่กะจะเอาไว้กั้นระยะห่างเพื่อประจันหน้ากันไปเลย ...แต่ ทอนฟางัดออกมาทำไม... 

“เคียวยะ”ดีโน่เรียกเสียงแห้ง รอยยิ้มแบบนี้ไม่สวยแน่ 

“ตาย”คำตอบชัดเจนโดนใจ 

ขายาวๆก้าวหนีแต่นั่นแหละยี่ห้อดีโน่ประทับตราซะอย่าง ชายหนุ่มเลยสะดุดขาตัวเองแล้วไปล้มทับลูกศิษย์ตัวแสบ จะไม่มีอะไรเลยถ้าท่าจะไม่ล่อแหลมขนาดนี้ ก็แหมฮิบารินั่งบนโต๊ะ โดยมีดีโน่คร่อมอยู่ งานนี้มีเลือดวายไม่มีเลือดวายก็จิ้นกระจายละค่ะ 

“แกร๊กก”เสียงประตูเปิดอีก  “เฮ้ย ทำไมงบประมาณงานโรงเรียนห้องฉันมันน้อยสุดหูรูดว่ะ” 

ฮิบาริกับดีโน่อึ้งไปชั่วขณะ ส่วนคนเดินเข้ามาดูเหมือนจะเห็นเลิฟซีนเข้าเต็มตา 

“อ่ะ ไม่ใช่ห้องคณะกรรมการนักเรียนนี้หว่า”คุณพี่เกาหัวแกรก ก็ว่าจะเดินไปห้องกรรมการนักเรียนไหนเลยมาห้องรับแขกได้ฟะ 

 “ขอตัวก่อนนะ”พูดจบก็ปิดประตูจากไปอย่างสงบก่อนจะเดินหาห้องกรรมการนักเรียนต่อไปเรื่อยๆ แน่นอนว่าเรื่องที่เห็นเมื่อกี้มันไม่ซึมเข้ามาในสมองของเจ้าตัวแน่ แต่สองคนในห้องจะรับรู้ใหมนะ 

ฮิบาริยิ้มเล็กน้อย คนเห็นนะเอาไว้ไปเคลียร์กันตัวตัวทีหลัง แต่คนทำนะเคลียร์ตอนนี้เลยดีกว่า ปิดบัญชีมันไปเลยก็แล้วกัน 

“ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ”ดีโน่รีบลุกขึ้น 

“ตาย” 

หลังจากนั้นทั้งห้องก็มีแต่เสียงโหยหวนของม้าที่น่าสงสาร

  ..............................................  

ตัดกลับมาที่โกคุเดระที่ถูกลืมบ้างดีกว่า 

ชายหนุ่มผมเงินจ้องห่อคุ้กกี้ขนาดใหญ่ในตู้รองเท้าอย่างสงสัย แต่เอาเถอะ เวลานี้ไม่ใช่เวลาเลือกกินแล้ว เจ้าของจะเป็นผู้ชายหรือหญิงก็ช่าง 

......กินก่อนนะครับ 

.........................................................